EOC Info november 2017

Met de tijd meegaan

“Ik had eerder een boot dan een auto”. Die heeft Zuijdgeest nog steeds amper nodig in het centrum van Rotterdam. Begonnen op een Domp van 7,7m met stalen kajuit, zo’n typisch jaren ‘60/’70 model en nu op een Friese klip- per. “Ik voer op het Hollands Diep en zag de klipper Johanna varen. De hond liep vrij over het schip. Toen dacht ik: dat wil ik ook! Ik heb mezelf aangeboden als gratis maat, om het te leren.” Zo ontdekte Zuijdgeest op zijn 25 e samen met zijn vrouw op de chartervaart hun fascinatie voor het zeilen. “Als we van de helling komen, gaan we weg. Ik kan niet wachten om weer te gaan varen!” Tijdens de koffie bespreken de heren het pleziervaartcertificaat en de mogelijke vaar­ gebieden. Zuijdgeest wil ook na 2018 graag blijven varen met de “Zuiderzee” en is dan certificaatplichtig. Als het lukt om ook te vol- doen aan de eisen voor de Rijn is hij tevreden. “Ik denk niet dat we daar gaan varen, maar het is toch een aantrekkelijk kwaliteitskeurmerk.” Dat betekent een nacontrole met proefvaart. Wanneer Zuijdgeest zijn werkzaamheden heeft afgerond, moet hij even bellen naar kantoor voor een afspraak. “De nacontrole is vaak zo gepiept”, aldus De Bock. Er zijn nog heel wat pleziervaartuigen die voor eind december 2018 het certificeertraject moeten afronden. “Als je wacht tot het laatste moment, bestaat het gevaar dat er geen tijd of keurder meer beschikbaar is.” Door met de ronde over het schip. Uit alles blijkt dat er regelmatig gevaren wordt met de “Zuiderzee”. “We maken zo’n 100 vaaruren per jaar. Dat is niet veel voor een beroeps- schipper, maar het maakt ons fanatieke water- sporters.” Veel praktische zaken zoals navigatie- verlichting, blauw bord, zwemvesten en nood- uitgang zijn goed uitgevoerd. De Bock kijkt naar de indrukwekkende mast en vraagt of er ooit een tuigageverklaring is afgegeven. Dit certificaat heeft Zuijdgeest niet, maar hij heeft bij aanschaf van de klipper de hele mast kaal gehad en geïnspecteerd. “Goed hout”, luidt de conclusie. Bij de machinekamer wijst De Bock nog op de noodzakelijke stickers die Zuijd- geest moet hebben. “Schrijf jij alles op?”, vraagt hij aan de expert. De Bock zorgt voor een inspectierapport en een checklist voor de Rijn. Zo kan Zuijdgeest overzichtelijk alle punten afwerken. Tijdig laten keuren

Er moet nog onder de vloer naar het vlak en spanten gekeken worden binnen, maar dat was niet aan Zuijdgeest doorgegeven. “Ik krijg de vloer wel open, maar het kost meer tijd om- dat het schip nogal werkt nu het uit het water is.” Binnen is de klipper licht, ruim en gezellig open ingericht. Het gezin Zuijdgeest heeft nu de kinderen groter worden wel meer behoefte gekregen aan eigen ruimte. Daarom is een mooie bureauhoek met kasten ingetimmerd, voor iedereen een stuk. “Ja pap, maar dan moet jij wel je gereedschap eens opruimen zodat wij er ook bij kunnen!”, merkt zijn oudste dochter bijdehand op. Zuijdgeest duikt snel onder het bureau, schuift een Dora-bal aan de kant en begint te sleutelen. Als de vloer niet direct meegeeft, zegt De Bock: “Het is geen probleem om dit bij de nacontrole mee te nemen, dat doen we vaker”.

“Een Rijncertificaat is wel een aantrekkelijk kwaliteitskeurmerk voor ons schip.”

Terwijl De Bock en Zuijdgeest de laatste punten bespreken, komen de vaarplannen aan de orde. Zo doet het gezin weer mee aan de historische Bietentocht en zijn ze lid van de vereniging “Het Historisch Bedrijfsvaartuig (LVBHB). “Een varend woonschip heb je voor jezelf, maar heeft ook betekenis. De Zuider- zee is misschien maar 100 jaar oud, maar moet je eens kijken welke enorme verande­ ringen er hebben plaatsgevonden. Schepen als de onze zijn symbolisch en geven een stad zo veel uitstraling en geschiedenis. Daar ver- dient uiteindelijk de hele stad aan!” En met dat statement manoeuvreert de “Zuiderzee” - gekoesterd door zijn eigenaren - straks keurig gecertificeerd tussen het erfgoed en de moderne schepen.

13

Made with FlippingBook HTML5