بازگشت به فهرست محتوا
تراژیک آن در تقابل میان خواست نهایی خدا یان و تلاشهای بیهوده ی نوع بشر برای فرار از شیطانی است که آنها را تهدید می کند(فروید، 1900 ، ص 262 ). خدایان نماینده ی همه ی والدین قدرتمند هستند، تا کودک به ناتوانی خود اذعان کند. تراژدی اشاره به احساسات نوع بشر هنگام تجربه ی این عقده دارد و ماهیت این ساختار را توصیف میکند. بر اساس نظر فروید، عقده ی ادیپ اشاره به گرایش به زنای با محارم و عمل پدر کشی دارد که تمام ابنای بشر به واسطه ی این میراث باستانی مستعد آن هستند. فروید مدعی است باید صدایی درون ما وجود داشته باشد، که برای تأیید قدرت تلقینی سرنوشت در ادیپ مهیا باشد. " سرنوشت او ما را تکان می دهد تنها به این دلیل که می تواند سرنوشت ما باشد، به دلیل نفرین دامنگیر از قبل تولد که بر او حاکم بود " (همان منبع). اسطوره ی ادیپ پاسخ فانتزی به رؤیاهای نمونه ای است (کشتن پدر، ازدواج با مادر) و به همان شیوه که بزرگسالان این رؤیاهای تحریف شده را تجربه می کنند، در حماسه نیز باید تحریفی به شکل وحشت یا خودتنبیهی وجود داشته باشد. در نمایش شاه ادیپ سوفوکلس فانتزی آرزوگونه ی اصلی بچه، به صحنه درآمده و مانند رؤیا تحقق یافته، درحالیکه در هملت شکسپیر این فانتزی سرکوب شده باقی مانده و – همچون همه ی موارد رواننژندی- ما تنها زمانی از وجود آن مطلع می شویم که پیامدهای بازداری آن وجود داشته باشد (فروید، 1900 ، ص . )264 ما می دانیم که هملت بلافاصله بعد مرگ پدر شکسپیر (در 1601 ) و در نتیجه – ما حق داریم فرض کنیم- در میانه ی غم، همزمان با تجربه ی مجدد احساسات کودکانه ی شکسپیر نسبت به پدرش نوشته شده است. همچنین می دانیم که یکی از پسران شکسپیر، که نارس به دنیا آمده بود و مرده بود، هامت نامیده می شد (که یادآور هملت است). (نگاه کنید به فروید، رؤیاهایی در مورد مرگ عزیزان، در تعبیر رؤیا، . )1900 ادیپ و هملت مثالی از دو جنبه ی حاضر در انتقال هستند: هملت، از جنبهی تکانه ی پدرکشی مجرمانه که، در نتیجه ی سرکوبی، رو به سوی خود- ملامتی نهاده، و ادیپ، از جنبه ی سرنوشت مرگبار غیرقابلاجتناب که تلاشی برای به فعل رساندن زنای با محارم و پدرکشی است.
438
Made with FlippingBook Publishing Software