بازگشت به فهرست محتوا
هیمن در برخی جوانب، موضعی مخالف اتخاذ کرده است: انتقال متقابل احساساتی را در روانکاو در واکنش به بیمار برمی انگیزد. این احساسات، احساسات روانکاو هستند و نه نشأت گرفته از همانندسازی فرافکنانه بیمار بر روی روانکاو، ثبت و درک آن ها امکان دسترسی به ناخودآگاه بیمار را فراهم می کند. از نظر هیمن، انتقال متقابل " ابزار شناختی " ناخودآگاه و " ابزاری بسیار پراهمیت برای کار روانکاو محسوب می شود .. " ، روانکاو را از " فاصله محتمل بین ادراک آگاه و ناخودآگاه " مطلع می سازد. این فاصله بین " درون فکنی ناخودآگاه بیمارش و همانندسازی ناخودآگاه با او " است (هیمن . 1977 ، ص . )319 با وجود اینکه پس از فرار هیمن از برلین ارتباط های اصلی او با گروه کلاینی ها ادامه داشت، او بیشتر در گروه روانکاوانی قرار می گیرد که رویکرد دو- نفره به انتقال متقابل داشتند. او خود، تاریخ استقلالش از کلاین و بازگشتش به دنیای فرنزی و بالینت را به مقاله اش با موضوع " درباره انتقال- متقابل " مربوط می دانست. آن مقاله به ترکیب متوازنی از تمرکز شدید بر نقش غنی پاسخدهی عاطفی در روانکاو و احتیاط در رابطه با بیان عاطفی اشاره داشت. به نظر می رسد او انتقال متقابل تحلیلی را نوعی از دستآورد خود بیمار دانسته، که برای روانکاو مفید است. در حالیکه، تصویر بالینی از این مفهوم، شامل احساس انتقال متقابل به عنوان هم " سرنخ " درست و هم " سرنخ اشتباه " است. در مباحثات پیرامون تأکید فزاینده بر مفهوم انتقال متقابل، مقاله وینی کوت با موضوع " تنفر در انتقال- متقابل " موضعی مهم و مستقل اتخاذ کرده است. این مقاله که در سال 1949 به چاپ رسید، پیش در آمدی بر تلاش های هیمن برای پرداختن به این موضوع بود و وینی کوت را به عنوان چهره ای مهم، بانی پدیداری اندیشه درباره انتقال متقابل به ویژه در رابطه با در نظر گرفتن نقش متغیر و ضروری خشونت به عنوان جنبه ای از انتقال متقابل، نشان داد. دو مقاله وینی کوت، " خشونت در ارتباط با رشد عاطفی " 1950 ( ) و " تنفر در انتقال- متقابل " 1949( ) هم اجتناب ناپذیر بودن و هم کاربرد بالینی خشونت و تنفر در روانکاو را متمایز می سازد. بر طبق نظر وینی کوت، تنفر جفت عشق و توجه اولیه مادرانه بوده و در تقابل با آن ها نیست. تنفر ایجاد مرز کرده و به جدایی
108
Made with FlippingBook Publishing Software