بازگشت به فهرست
و علیرغم تمام تردیدها دربارهی پیامدهای روانی ِاغواگر ی تروماتیک به یادآمده، از 1897 به بعد به یک ایده وفادار ماند، یعنی این ایده که « سمپتومهای نوروتیکِ بیمارانش مستقیما به رویدادهای واقعی مربوط نمیشوند، بلکه به فانتزیهای آرزومندانه مربوط هستند و اینکه تا آنجاکه به رواننژندی مربوط است، واقعیت روانی بسیار بیش از واقعیت مادی اهمیت دارد.» (فروید ، 1925 صفحه ی .)34 نزد او، مفهوم تروما اکنون مفهومی بود متضاد ایدهی فانتزیهای آرزومندانهی رانهبنیاد در به کودکی که ریشه در جهان «درونی» دارند و نحوی ناسازگار میان میل بی قیدوشرط ( نامشروط) و ممنوعیت قرار میگیرند. در اینجا، سوژهی عاقل روشنگری که با خواستهای ناخودآگاه کار می کند، ب ا ایگویی روبهرو میشود که با آرزوهای ناخودآگاه سرو کار دارد و به محیطی واکنش نشان میدهد که فرد در آغاز زندگی بهشدت به آن وابسته است. نقطهی تلاقی این داینامیک حیاتی، تعارض ادیپال است که بر اثر تکانههای عشق و نفرت نسبت به ابژههای نخستین ما به وجود میآید. در 1925 فروید به یاد آورد که «درواقع، من اولین بار درباره ی عقدهی ادیپ که قرار بود بعدها چنین اهمیت چشمگیری پیدا کند، اشتباه کرده بودم … [عقدهی ادیپ] چیزی بود که تا آن هنگام آن را در لباس مبدل فانتزی درک نکرده بودم» (فروید ،1925 صفحه ی ، 34 تأکیدها از متن اصلی است). نتیجه ی بحرانهای تعارضی ادیپال برای پویایی زندگی روانی و بروزات آن، اساسی است. فروید درباره ی موضوع تروما در برابر تعارض مواضع گوناگونی اتخاذ کرد. مثلا پیشتر، در سخنرانیهایش اشاره کرده بود «که میان شدت و اهمیت آسیب شناختی کودکی و یک رابطهی مکمل وجود تجربههای بعدی دارد ؛ رابطهای شبیه آن چیزها که پیشتر طرح کردیم. نمونههایی هستند که در آنها تمام بار علتیابی به تجربههای جنسی کودکی نسبت داده میشود، نمونههایی که در آنها این دریافتهای اولیه تأثیر مشخصا تروماتیکی به بار می آورند و به هیچ پشتوانهی دیگری نیاز ندارند جز آنچه که یک سرشت جنسی معمولی را برای آنها فراهم کند و واقعیت بسط و تحول ناکامل آنها را نشان دهد. در کنار این موارد، موردهای دیگری هستند که در آنها تمام تأکید بر تعارضهای بعدی قرار می گیرد و تأکیدی که در تحلیل مبتنی بر دریافتهای اولیهی کودکی مییابیم، تماما همچون نتیجهی کار سرکوبی پدیدار می شوند . بنابراین ما دو عنصر « ممنوعیت رشدی» و «سرکوبی» را در دو سر طیف داریم که میان آنها نیز تمام سطوح ممکن همکاری میان این دو عامل وجود دارد» ( فروید، ،1917-1916 صفحهی .)364 او در بازنگریاش در سال 1925 تنها به کشف جنبهی آرزومندانه در فانتزیهای کودکی ارجاع میدهد: «عاقبت مجبور شدم بپذیرم که چنین صحنههایی از اغواگری هرگز اتفاق نیفتادهاند و تنها فانتزیهایی هستند که بیمارانم ساختهاند یا اینکه احتمالا من خود بر آنها تحمیل کردهام» (فروید ، 1925 صفحه ی . )33 به طور کلی، با پیچیده ترشدن تدریجی صورتبندیهای فروید از نظریهی روانکاوانه و نظریهی آسیب شناسی روانی ، مفهوم تعارض در نسبت با تروما و علتها و پیامدهای چندگانهاش، ویژگی «کاملاتعینیافته» و «مکمل»تری پیدا کردند : مفهوم محرک های قدرتمند تروماتیک بیرونی که از سپر
23
Made with FlippingBook Publishing Software