ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﻋﻤﮑﺮد ﺳﺎﯾﮑﻮﺗﯿﮏ را ﻧﺘﯿﺠﻪي ﻓﺮآﯾﻨﺪي ﻣﯽ داﻧﺪ ﮐﻪ در آن دﺳﺘﮕﺎه روان ﺗﻼش ﻣﯽﮐﻨﺪ، ﺑﺮاي ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎريﻫﺎي دروﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ و ﺑﻘﺎي ﻓﺮد را ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﻪ ِ دﻧﺒﺎل روﯾﺪادﻫﺎي ﺗﺮوﻣﺎﺗﯿﮏ اﯾﺠﺎد ﺷﺪهاﻧﺪ، از ﻃﺮﯾﻖ ﺑﻪ ﮐﺎرﮔﯿﺮي دوﭘﺎرهﺳﺎزي رواﻧﯽ ﻣﻔﺮط راهﺣﻠﯽ ﺑﯿﺎﺑﺪ . درﻧﺘﯿﺠﻪ، اﻣﮑﺎنﻫﺎ و اﺣﺘﻤﺎل ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻓﻌﺎﻻﻧﻪ رﺷﺪ ﺳﻤﭙﺘﻮم را ﺷﮑﻞ ﻣﯽدﻫﻨﺪ، از راه ﻓﺮآﯾﻨﺪ درﻣﺎن روانﮐﺎواﻧﻪ و ﻧﯿﺰ از راه ﻏﺮقﺷﺪن در زﺑﺎن و واﻗﻌﯿﺖ ﻣﺸﺘﺮﮐﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ رخ ﻣﯽدﻫﺪ، ﺑﻪ ﺑﯿﻤﺎر ﻧﺴﺒﺖ داده ﻣﯽﺷﻮد؛ اﯾﻦ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﺑﺎزﻧﻤﺎدﺳﺎزي و ِ ادﻏﺎم اﻣﺮي ﮐﻪ ﭘﯿﺸﺘﺮ ﺗﻔﮑﺮ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮد را ﻣﻤﮑﻦ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . روانﮐﺎوي ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻈﺮﯾﻪي ﺗﻌﺎرض ذﻫﻨﯽ ﺷﺮوع ﺷﺪ، ﯾﻌﻨﯽ آن ﺟﻨﺒﻪي ﺟﻬﺎﻧﯽ و ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺷﺮاﯾﻂ اﻧﺴﺎن و ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﻧﻮﻋﯽ وﺳﯿﻠﻪ ي رﺷﺪ رواﻧﯽ . درﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺗﻌﺎرض ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﮐﺎﻧﻮن اﺻﻠﯽ رﺷﺘﻪ اي ﻓﻬﻤﯿﺪه ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺪﻓﺶ دﺳﺖﯾﺎﺑﯽ و ﺣﻞ ﺗﻌﺎرضﻫﺎي ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺑﻮد، در ﻃﻮل زﻣﺎن، اﯾﻦ ِ ﻣﻔﻬﻮم ﮐﻠﯿﺪي، ﺑﺪﯾﻬﯽ ﭘﻨﺪاﺷﺘﻪ ﺷﺪ و در ﭼﺸﻢاﻧﺪاز روان ﮐﺎواﻧﻪ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪ ﺑﻪ اﻣﺮي ﻣﺴﻠﻢ و ﻗﻄﻌﯽ؛ ﺗﺎآﻧﺠﺎﮐﻪ در ﺟﺴﺖ وﺟﻮي ﻫﯿﭻ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺟﺪﯾﺪ و ﻣﺸﺨﺺ دﯾﮕﺮي ﻧﺒﺎﺷﺪ . ﺑﺎ ﻋﻤﻖ دادن ﺑﻪ ﺑﺮرﺳﯽﻫﺎ درﺑﺎرهي ﺟﻬﺎن رواﻧﯽ و رﺷﺪ ﭘﯽ ِ درﭘﯽ راهﻫﺎي ﺟﺪﯾﺪ ﻓﻬﻢ ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه در زﻧﺪﮔﯽ ذﻫﻨﯽ، ﻧﻘﺶ ﺗﻌﺎرض در ﭘﻮﯾﺎﯾﯽ رواﻧﯽ، ﺗﻘﻠﯿﻞ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ : ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺗﻌﺎرض ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﯽ روانﮐﺎوي ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﯽرود ، ﮐﺎﻧﻮن ﺗﻮﺟﻪ و ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت دﯾﮕﺮي ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺟﻬﺖ داده؛ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ در ﺷﺮح و ﺗﻔﺴﯿﺮﻫﺎﯾﺸﺎن، ﻣﺪلﻫﺎي ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ و ﻧﻈﺮي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ را در ﻧﻈﺮ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ . ﭘﺲ از ﯾﮏ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﻣﻬﻢ در ﺗﻠﻘﯽ ﻧﻘﺶ ﺗﻌﺎرض ﮐﻪ درﻧﺘﯿﺠﻪي ﻣﻌﺮﻓﯽ اﯾﺪهي دﺳﺘﮕﺎهﻫﺎي ﺑﺪون ﺗﻌﺎرض اﯾﮕﻮ از ﺳﻮي ﻫﺎرﺗﻤﻦ ) ﻫﺎرﺗﻤﻦ (1939 ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪ، در ﺣﺪود اواﺳﻂ ﻗﺮن ﺑﯿﺴﺘﻢ، داﻣﻨﻪي ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻧﻈﺮﯾﻪ و ﺗﮑﻨﯿﮏ رواﻧﮑﺎواﻧﻪ ﺑﻪ ﭼﯿﺰي وراي ﻧﻈﺮﯾﻪي ﺗﻌﺎرض ﮔﺴﺘﺮش ﭘﯿﺪا ﮐﺮد . آﻧﭽﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮﯾﻦ ﺗﺄﺛﯿﺮ را ﺑﺮ ﻧﻘﺶ ﻧﺎﭼﯿﺰ ﺗﻌﺎرض در ﻓﻬﻢ ﻣﺮضﺷﻨﺎﺳﯽ و اداﻣﻪي درﻣﺎن ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ ﮔﺬاﺷﺖ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﻣﺮاﺣﻞ ﭘﯿﺸﺎ -ِ ﻣﺘﻌﺎرض رﺷﺪ و ﻋﻮاﻣﻞ ارﺗﺒﺎﻃﯽ در ﺑﺮوز ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺑﻮد . ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، ﭼﻨﯿﻦ ﺗﻐﯿﯿﺮي در ﺗﺄﮐﯿﺪ ] ﺑﺮ ﺗﻌﺎرض [ ﻫﻤﻪي ﻣﮑﺎﺗﺐ روانﮐﺎواﻧﻪ را ﺑﻪ ﯾﮏ ﺷﮑﻞ درﮔﯿﺮ ﻧﮑﺮده اﺳﺖ . اﮔﺮ ﻓﺮض ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ، ﺗﺎ ﺣﺪي اﺟﻤﺎﻟﯽ و ﺳﺎدهﺷﺪه، ﺑﺴﯿﺎري از ﻣﺪلﻫﺎي ﺑﺎﻟﯿﻨﯽ و ﻧﻈﺮي روانﮐﺎواﻧﻪ ﺣﻮل ﭼﻬﺎر ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﯽ ﺑﺴﻂ و ﺗﮑﻮﯾﻦ ﯾﺎﻓﺘﻪ اﻧﺪ ) ﯾﻌﻨﯽ راﻧﻪ، اﯾﮕﻮ، ﺧﻮد، و رواﺑﻂ اﺑﮋه ( ، ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﻧﻘﺸﯽ را ﮐﻪ ﺗﻌﺎرض در ﻫﺮ ﯾﮏ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎزي ﮐﺮده اﺳﺖ، ﺑﻪ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﮐﺸﯿﻢ . از ﻣﻨﻈﺮ راﻧﻪ، ﻓﺮد درﭼﺎرﭼﻮب ﻧﺎﻣﻼﯾﻤﺎت و ﻓﺮازوﻧﺸﯿﺐﻫﺎي ﮐﺸﺶﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪه ﻣﯽﺷﻮد؛ اﯾﻦ ﮐﺸﺶﻫﺎ ﺷﮑﻞ اﺷﺘﯿﺎق ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ﮐﻪ در ﻗﺎﻟﺐ ﮐﻨﺶﻫﺎ و ﻓﺎﻧﺘﺰيﻫﺎي ﺧﻮدآﮔﺎه و ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﺗﺠﺴﻢ ﻣﯽ ﯾﺎﺑﻨﺪ و اﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻣﻮري ﺧﻄﺮﻧﺎك و ﻧﺎﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻨﯽ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، زﻧﺪﮔﯽ رواﻧﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭼﯿﺰي درﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﮐﻪ ﺣﻮل ﺗﻌﺎرض و ﺣﻞ آن ﺳﺎزﻣﺎن ﯾﺎﻓﺘﻪ و ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب، اﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎه، ﺷﺮم، ﻣﻤﻨﻮﻋﯿﺖ، ﺷﮑﻞﮔﯿﺮي ﺳﻤﭙﺘﻮم و ﺧﺼﻠﺖﻫﺎي ﺑﯿﻤﺎرﮔﻮن ) ﭘﺎﺗﻮﻟﻮژﯾﮏ ( ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺑﯿﺎن ﻣﯽﺷﻮد . در اﯾﻨﺠﺎ، ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺮ اﺷﺘﯿﺎق و ﮐﺸﺶ، و دﻓﺎع درﺑﺮاﺑﺮ آﻧﻬﺎ اﺳﺖ .
30
Made with FlippingBook Publishing Software