بازگشت به فهرست
بسیاری از نظریه پردازان معاصر با رویکردهای گوناگون، رشد و آسیبشناسی روانی را از خلال لنزهایی چندافقی میبینند که هم دربرداندهی تعارض است و هم نقص. برخی نظریهها تمایل دارند که به مدل نقص بیشتر اعتبار بدهند؛ مثلا روان شناسیخود بر نقص هایی در خود تأکید میکند که درنتیجه ی تربیت کمتر همدلانه به وجود میآیند، و درکنار تفسیر تعارض، درک همدلانهی تحلیلگر را مؤلفهی اصلی عمل درمانی میداند ( کوهات، .)1984 با این حال دیگران، مانند برخی مکاتب بینافردی و ارتباطی، تمرکزشان را از توجه به هر دوی این مفاهیم، یعنی نقص درونی و تعارض، تغییر داده ( آچینکلوس و سَمبرگ ، )2012 و درعوض تأکید میکنند که حوزهی درونروانی در پیوند با دیگران در درون فرهنگی بزرگتر حل شده است. ویراستاران آخرین اثر چاپشدهی انجمن روان کاوی آمریکا، یعنی کتاب « اصطلاحات و مفاهیم روانکاوانه» ( آچینکلوس و سمبرگ، ،)2012 درباره ی دیدگاههای روانکاوانهی معاصری می اندیشند که ستایش و اهمیت روزافزون موضوعات رشدی در نسبت با تعارضها، در آنها آشکار است. در مسیر رشد، تعارضها در پاسخ به رشتهای از تهدیدهای ناخودآگاه پدید می آیند که قابلپیشبینیاند و از نظر رشدی به مرحله ی خاصی مربوط هستند، یعنی همان موقعیتهای خطرناک درونی. در رشد طبیعی اولیه ، تعارضهای پیشا-ادیپال میان کودک و محیطش، آرزوهای ناخودآگاه و احساسات متضاد، و اشکال اولیه و رانهها شکل می سوپرایگو گیرد. در تعارضهای پیشا-ادیپال ، تهدید برای کودک عبارت است از خطر خیالی از دستدادن ابژه و ازدست دادن عشق ابژه. تعارضهای ادیپال که پیچیدگی بیشتری دارند، ظرفیتهای کودک برای روابط ابژهی سهتایی و نیز دیگر جنبههای رشد و بلوغ ایگو را نشان میدهد. در مرحله ی ادیپال ، تهدید برای کودک، خطر خیالی زخم (عقدهی اختگی) را در پی دارد. درنتیجه، ِطی فرآیندهای درونیسازی و همانندسازی، نیروهای ممنوعه که اساسا با کنترل پدرمادری در ارتباط هستند، تبدیل میشوند به نیروهایی درون ذهن خود کودک. چنین فرآیندی در شکلگیری سوپرایگو آشکار است، نقطهی عطفی برای رشد که درنتیجهی انحلال عقدهی ادیپ به دست میآید. در این مرحله، تهدید برای کودک، محکومیت درونی از سوی سوپرایگو است. درحالیکه برخی تعارضها تاحدی همزمان با ادامهیافتن رشد، برطرف می شوند، برخی دیگر در تمام طول زندگی به حیاتشان ادامه میدهند و درجات گوناگونی از آسیبشناسیروانی را به وجود میآورند. بروز و ظهور تعارض، بنا بر سطوح مختلف رشدی، آسیبشناسی روانی و عوال فرهنگی فرق میکند. روان کاوان کودک همچنین نوعی تعارضهای رشدی را توصیف می کنند که طبیعی، قابلپیشبینی و معمولً ا ناپایدارند (تایسن و تایسن، .)1990 اینها تعارض هایی هستند برخاسته از نیروهای هنجاربنیاد در درون کودک و مخصوص دورهی بلوغ که کودک را در تعارض با محیط قرار میدهند. زمانیکه ِدرونیسازی تقاضای بیرونی به
32
Made with FlippingBook Publishing Software