بازگشت به فهرست محتوا
.0-3 جیمز استریچی بدین ترتیب، همانندسازی و درون فکنی تا چه حد برای کیفیت و برونداد درمان روانکاوانه اهمیت دارد؟ نتیجه ی برآمده از عمل تعبیر دادن به کنار، درجه ی توجهی که تحلیلگر به شواهد (نشانگر های) انتقال بیمارش معطوف می کند، تبدیل به موضوع مناقشه شده است. در 1934 ، استریچی به خوبی در " ابزار ایده آل درمان روانکاوانه " این موضوع را مورد بحث قرار داده است ( 1934 ، ص 412 )، تنها شکلی از تعبیر که باعث ایجاد جهش می شود نوعی است که متضمن تعابیر انتقالی باشد. هیچ نوع دیگری (فرا- انتقال) نمیتواند اثر جهشی داشته باشد. به خصوص، طبق نظر استریچی، اثر جهش از ایجاد فرصت برای تحلیل شونده برای اصلاح خطای خود هنگام مواجهه با تضاد میان ایماگو انتقالی ناخودآگاهش راجع به تحلیلگر و " ماهیت واقع تحلیلگر " ناشی می شود (ص 143 ). البته که ادعای واضح و ظاهرا ساده ی استریچی راجع به ماهیت " واقع " تحلیلگر بعد ها در مواجهه با دیدگاه های جدید تر پیش آیندی و واقعیت، و قدرت حیطه ی تحلیل برای القای احساسات " واقع " ، یعنی خشونت نسبت به بیمار که در واقع ممکن است در راستای ایماگوی انتقالی تحلیل شونده باشد، تا حدی تضعیف شد و از هم پاشید. .1-3 آیدا مکالپین آیدا مکالپین برای اولین بار به این حقیقت اشاره کرد که روانکاوی صرفا " درو کردن و برداشت " انتقال نیست (رشد و توسعه ی انتقال، 1950 ). روانکاوی به واسطه ی محیط ناکامکنندهکودکانه ای که فراهم می آورد، موقعیت تحلیلی انتقال را تولید کرده و آنچه را کاشته، برداشت می کند. به همین صورت، برخی از پیروان اصلی فروید، مانند ملانی کلاین، بیون و وینی کوت، هر کدام دیدگاهی راجع به انتقال را گسترش دادند که به شکل معناداری در فهم امروزه ی ما از پدیده ی انتقال در درمان سهیم است.
.4 مشارکت بریتانیا
.0-4 رویکرد کلاینی
443
Made with FlippingBook Publishing Software