بازگشت به فهرست محتوا
بر اساس موازی کردن این فرآیند با کار- رؤیا، سزیو بیان می کند که بدون مداخلهی تحلیلگر، جلسه می تواند تبدیل به رؤیایی ا ضطرابآور و در نهایت تبدیل به کابوس شود و در نتیجه در فرا یند اختلال ایجاد کند. تراژدی ادیپال با قطع فرا یند تحلیل پایان می پذیرد ، در نتیجه، درک ساختار های فاجعهبار، زنای با محارم و خودشیفته وار اید به ما کمک خواهد کرد تا تمایزی را میان مفاهیم تراژدی ادیپ و عقده ادیپ قائل شویم. در اید و ایگو ( )1923 فروید مدعی می شود که یک ساختار ادیپال اولیه در شالوده روان وجود دارد، فانتزی های اولیه ادیپال، که منجر به " اولین و مهمترین همانند سازی می شود... ًاین ظاهرا در اولین نگاه پیامد یا برون داده سرمایه گذاری بر روی ابژه نیست " ؛ این همانندسازی بلافاصل و مستقیم است و قبل از هرگونه سرمایه- گذاری بر ابژ ه اتفاق میافتد. این همانند سازی های اولیه مبنایی برای همانندسازی های بعدی که عقده ادیپ را شکل می دهند هستند؛ آنها ایگوی ایدهآل( Ideal ego ) را شکل میدهند، که مقدمه ای برای آرمان ایگو ( Ego Ideal ) است. این فانتزی های آغازین ریشه های عقده ادیپ را در خود جای میدهند: زنای با محارم شامل تکانههای پسرکشی و پدرکشی در تلاش برای تصاحب مادر/ همسر ، همانگونه که فروید در تلقی خود از داستان اسطورهای اصلی نقل می کند . در فرایند روانکاوی، شواهد رایجی از این دوره اسطوره ای دیده می شود ، به عنوان مثال، در مورد زنای با محارم. تجلیات بالینی آن واکنش منفی درمانی است، در حالیکه انتقال عاشقانه میتواند یکی از اشکال آن باشد. در نتیجه سزیو ( 1933 ، ص )137 مدعی است د و ساختار ادیپال وجود دارد: یکی مربوط به زنای با محارم با ماهیت فاجعهبار، شهوانی ، خودشیفتهوار، تراژدی ادیپال، در حالیکه دیگری نتیجه پرداخت قبلی با والدین است: عقده ادیپ، توصیف شده توسط فروید با ویژگی های گرایش مندی و دوسوگرایی. مانند ظهورش، دومی به دنبال اهداف جنسی محدود شده است و سمپتوم آن از نوع روان روان نژندی هستند . این محتوای " بالفعل " بیشتر پیامد دفن کردن است تا سرکوبی. بازگشت سرکوب شده ها جای خود را به سمپتومهای روان- نژندی می دهد که قابل تعبیر دادن است؛ در حالیکه محتوای " بالفعل " که دفن شده است ( غیر قانونی، سقوط{ Untergang ، )} در قالب تراژدی، روان نژندی واقعی، بی علاقهگی، کنش زدگی به خودآگاه دسترسی مییابد، و در نتیجه نیاز به استفاده از ساخت( Construction ) خواهد بود. هنگامی که فروید با کنشزدگی دورا مواجه شد، نتیجه گرفت " این ] تعبیر انتقال نسبت به شخص تحلیلگر [ اتفاق سخت ترین بخش کل کار تحلیل است. آسان است که تعبیر دادن به رؤ یا را فرا بگیریم، تا از تداعی آزاد بیمار افکار و خاطرات او را استخراج کنیم، و مهارت های نظری مشابهی را تمرین کنیم: برای تمام اینها بیمار
471
Made with FlippingBook Publishing Software