بازگشت به فهرست محتوا
پدیده انتقالی در سمت تحلیلگر است. اما اگر از موقعیت تحلیل حفاظت و حراست کنیم و آن را ادامه دهیم تبدیل به واکنشی به بیمار خواهد شد. اگر این اتفاق نیافتد، آنگاه باید بگویی م که فرایند تحلیلی در جریان نیست بلکه درعوض ، باز تولید همان چیزی است که در زندگی روزمره میان دو فرد گرفتار در تعارض رخ می دهد " (بنیانهای تکنیک روانکاوی، بازنگری شده، چاپ انگلیسی، 1999 ؛ ص .)268-269 انتقال، همزمان حال و گذشته است. اچگوی ن مدعی می شود ناخودآگاه بدون زمان است، و بهبودی متشکل از پایان پذیر و گذرا کردن آن است. به این دلیل حافظه، انتقال و تاریخچه غیرقابل جدایی هستند. تحلیلگر میبایست به ادغام گذشته و حال در ذهن بیمار کمک کند، و مکانیسم های سرکوبی و دو نیم سازی که سعی در جدا کردن آنها را دارند را پشت سر بگذارد. اچگو ین معتقد است ارجاع انتقال به گذشته کافی نیست؛ در عوض ، موقعیت تنها در صورتی می تواند فیصله یابد که ما اینجا و اکنونی انتقال را به رسمیت بشناسیم؛ که، یعنی آنچه در حال حاضر اتفاق می افتد نیز باید در نظر گرفته شود. با توجه کردن به تعبیر انتقال متقابل، این امر باید به گونه ای انجام شود تا از تبدیل شدن آن به عملی " برابر و همتراز " ( Levelling with ) با بقیه جلوگیری گردد. در نتیجه، برای اینکه انتقال به ابزاری تکنیکی تبدیل شود، باید تفسیر شده و با انتقال متقابل آمیخته شود. بدین طریق، اعتماد تحلیلگر به نتیجه گیریها و تفا سیرش نیز افزایش مییابد و دوباره بازیابی میشود. طبق مفهوم انتقال در دو منبع فرویدی: " تعبیر و تفسیر رؤیا " 1900( ) و پینوشت های مورد دورا ( ،)1905 اچگوین معتقد است فروید دو ایده متفاوت راجع به انتقال را مورد بحث قرار می دهد که، در عین حال به یکدیگر مرتبط هستند: یکی شخص درمانگر را در نظر می گیرد (احتیاطا قبلا در " مطالعاتی پیرامون هیستری " در 1895 مطرح شده اما عمدتا در قسمتی از تحلیل مورد هیستری " دورا " در 1905 گفته شده) در حالیکه دیگری (در بخش هفتم از تعبیر رؤیا) همان پدیده را از منظر کار- رؤ یا توضیح میدهد. همانطور که در بالا گفته شد این دو متفاوت و در عین حال به یکدیگر مرتبطاند، فرایندهای روانشناختی ریشه دار در کودکی، و در اینکه حال و گذشته با هم آمیخته میشوند. " انتقال نوعی رابطهی ابژه ویژه با ریشهای کودکانه است، با ماهیتی ناخودآگاه ( فرآیند اولیه) و در نتیجه غیر منطقی، که گذشته را با حال ادغام کرده و به اشتباه میگیرد، که به آن ویژگی پاسخ نامناسب، بی تناسبی و نابسندگی می دهد " (بنیان های تکنیک روانکاوی، چاپ و ویرایش انگلیسی، ؛1999 ص . )83 ا چگوین به توصیف یک پدیده ویژه می پردازد ، جایی که فرایند تحلیل به شکل نامحسوسی به بن بستی می رسد که گویی ابدی است در حالیکه همزمان چارچوب حفظ شده است. رخ دادن این پدیده قابل تشخیص و
478
Made with FlippingBook Publishing Software