بازگشت به فهرست
بصورت روز افزونی تشویق به پیچیده و خلاق تر شدن کند تا بتواند با پرسش های ذهنی که در تمام طول زندگی به سراغش می آیند درگیر شود. مفهوم " شبکه ی منسجم " الیوت جاکوز ( 1960 ) توسط بیون برای تدوین مدلی استفاده شد که درآن " شکافها پوسته ها هستند و نخ هایی که تور شبکه را شکل می دهند، همان هیجانات هستند " (بیون ، ، 1962 ص 92 ). شبکه همچنین ♂ " محتواها " ی رو به رشد را از طریق فرآیندی که ضرورتا شامل درجه ای از تحمل ناشناخته است را دریافت می کند{ پوسته های در حال شکل گیری هنوز منتظر محتواها هستند}. از سوی دیگر، یادگیری وابسته به ظرفیت ♀ در یکپارچه ماندن است و درعین حال گسترش درجه ای از انعطاف پذیری که بیشتر شبیه به رحمی که منطبق با رشد جنین گسترش پیدا میکند. بیون در بازنگری مفهوم در مقالهی " توجه و تفسیر " 1970( ) فرمول بندی پیشین از پیوندهای بین مهارکننده و مهارشونده (عشق، نفرت، دانش) را کنار می گذارد(بیون، 1960 ) و دیدگاه جدیدی را پیشنهاد می کند که بر ارتباط بین مهارکننده و مهارشونده تاکید دارد. سه نوع پیوند توصیف شده درحال حاضر عباتند از هم غذایی، همزیستی و انگلی. او از طریق هم غذایی ارتباطی را معنی می کند که در آن دو ابژه، چیز سومی را به نفع هرسه به اشتراک می گذارند، به عنوان مثال بنیانهای اساسی فرهنگی متعلق به مهارکننده و مهارشونده و از طریق همزیستی، ارتباطی را می فهماند که در آن یکی به دیگری وابسته است در جهت منافع مشترک. این نوع از ارتباط را جایی پیدا می کنیم که کسی از همانندسازی فرافکنانه به عنوان ارتباط استفاده میکند و مهارکننده آن را به معنای جدیدی برای هردو تبدیل می کند. با ارتباط انگلی او ارتباطی را معنا می کند که در آن یکی به دیگری وابسته است برای ایجاد چیز سومی که برای هرسه ویرانگر است. در این موارد همانندسازی فرافکنانه برای مهارکننده منفجرکننده و ویرانگر است. همچنین مهارکننده ویرانگر محتوا است. مهارکننده، مهارشونده را از ظرفیت نفوذکنندگی اش عاری می کند و محتوا مهارکننده را از ظرفیت پذیرا بودناش. پیوند ویرانگر به شکست مهارکننده- مهارشونده اشاره دارد: به لحاظ رشدی،زمانیکه کودک سرشتی( dispose ) با پرخاشجویی بسیار قوی یا غبطه دارد یا زمانیکه تحملش در برابر اضطراب و ترس در تجربه های ناکام کننده پایین است، زمانیست که مادر نمی تواند رشدیافتگی را به خوبی بهبود ببخشد، حتی اگر عملکرد مهارکننده ی معمولی داشته باشد. هماهنگیها و فعالیت های پس فرستاده ی مادر برای آرام کردن اضطراب و ترس کودک کافی نبوده و این امر درون فکنی عملکرد مهار مادر برای کودک و همانندسازی بخش هایی از آن درون خودش را دشوار می کند. در مقابل حتی اگر سرشت کودک طبیعی باشد، زمانیکه عملکرد مهار مادر ناکافی است، مادر نمی تواند تجربه های فرافکنی شده ی کودک را به خوبی درک کرده و بفهمد. در اینچنین موقعیتی که پس فرستاده های مادر به کودک منسجم نیست و معنای آن گیج کننده است، متعاقبا کودک نمیتواند آن را به عنوان تجربه ی معنی دار خود بپذیرد.
87
Made with FlippingBook Publishing Software