بازگشت به فهرست محتوا
• احساس یا فکر ناخودآگاه که با ایگوی ایده آل روانکاو در تعارض است، مانع از درک روانکاو و کارکرد تفکر درباره خودکاوی/ خودتحلیلی او شده و منجر به نقاط کور مختلفی می شود که مانع از روانکاوی بیمار شده، یا اینکه مانع از تحلیل مقاومت -متقابل ایجاد شده توسط روانکاو می شود . • به جای ایجاد مشکل/ پدیده ای موقت در روانکاو، وضعیتی در او ایجاد می شود؛ این وضعیت بنابر موضع انتقال متقابل به گونه ای است که در آن ایگوی روانکاو اکنون درک، تفکر و احساس می کند. تا آنجا که این کیفیت/ وضعیت/ نگرش درونی به عمل تبدیل نشود، و فقط در حالت " القا شده " تجربه شود، ممکن است به صورت " همانندسازی فرافکنانه " و/ یا " پاسخدهی نقش " درنظر گرفته شود. • بازاجرا زمانی رخ می دهد که انتقال متقابل حلنشده، در عمل، برون ریزی شود. مباحث گستردهای بر سر به کارگیری و اجتناب کردن از این پدیده وجود دارد. بسیاری از نویسنده های معاصر رویکردی اتخاذ کرده اند که در آن عمل کردن بر روی انتقال متقابل، منجر به پدیدار شدن محتوای ناخودآگاه می شود که در غیراین صورت غیر قابل دسترس اند (کهنه، و به طور کامل نمادسازی نشده اند)، که اگر فهمیده شده و تعبیر گردند، فرصتی برای هر دو، یعنی بیمار و درمانگر ایجاد می کند تا معنی جدیدی را کشف کنند. تا اندازه ای که این رخداد از اعمال (هرچند ناچیز) بیمار به طور ناخودآگاه برانگیخته شده/القا شده/یا انگیزه می گیرد، شامل مفاهیم مختلفی هم چون همانندسازی فرافکنانه و پاسخدهی نقش بوده، و ممکن است حالت یا وضعیت انتقال متقابل یا اجرا انتقال متقابل را تشدید سازد (رجوع کنید به مدخل مجزا از بازاجرای ناخودآگاه).
98
Made with FlippingBook Publishing Software