بازگشت به فهرست محتوا
روانکاو به عنوان ابزاری برای دست یابی و اثرگذاری بر دنیای درونی بیمار مورد بحث قرار گرفت، سپس به سؤالاتی پیرامون چرایی و چگونگی گسترش استفاده فعالانه و ضمنی از انتقال متقابل در موقعیت تحلیلی پرداخته شد، مثلاً، آیا تحت موقعیتی خاص، روانکاو باید انتقال متقابل را برای بیمار افشا کند، با این هدف که درک بیمار از تجارب خودش را تسهیل سازد (رنیک 1999 ؛ گدیمن 2011 ، گرینبرگ 2015 ). با این وجود، در حال حاضر، توافقی بر سر استفاده از این تکنیک مداخله وجود ندارد. 4 . نتیجه گیری این بخش را با " رؤیای تزریق ایرما " ی فروید در سال 1895 ، یک رؤیای انتقال متقابل عالی آغاز کردیم، رشد مفهوم انتقال متقابل نمایانگر تعامل نظریه و کار درمان، کار بالینی و مفهوم سازی و از تولد روانکاوی تا ادامه تکامل آن است. در حالیکه در ابتدا انتقال متقابل خطری جدی برای اثرگذاری بالینی روانکاو دانسته می شد، رویکرد " دیگر " به شناخت انتقال متقابل نشأت گرفته از فرایندهای بینا روانی که در ابتدا تنها به آن اشاره ای شده بود، با وسعت یافتن تدریجی تعریف انتقال متقابل، به تدریج در مباحثه های روانکاوی دهههای 1920 و 1930 نمایان شد. در دهه آخر قرن بیستم و آغاز قرن 21 تمرکز بر پدیده ها و فرایندهای بیناروانی در حال وقوع نه تنها در بلکه بین روان های دو نقش اصلی در موقعیت بالینی بود. با این وجود، در این تمرکز اولویت های موضوعی خیلی متفاوتی وجود داشته است؛ سطح تبادل پیش- فاعلی ، فاعلیت های درهم تنیده بیمار و روانکاو، ارتباط هر دو نفر، زمینه روانی بین آن ها و راه های مختلف تبادل- واکنش های ناخودآگاه، عواطف و هیجان ها، زبان، جسمانیت، رفتار و غیره. همان طور که انتقال متقابل به طور فزاینده به عنوان ابزار درمانی در نظر گرفته می شود، پتانسیلها و خطرات آن از نظر بالینی و نظری نیز هم چنان مورد توجه عمده روانکاوان باقی ماند.
126
Made with FlippingBook Publishing Software