بازگشت به فهرست محتوا
جوانب معنایی مختلف که در طول تحول مفهوم نمایان شده است را می توان بر این اساس سازماندهی کرد که به چه مفاهیم دیگری اسناد می شوند و از چه عوالم مفهومی پدیدار شدهاند: " انتقال متقابل " به مدلی مکان نگارانه از ذهن (آگاه/ ناخودآگاه) مربوط می شود؛ " انتقال متقابل " به مدلی ساختاری از ذهن (ایگوی ایده- آل/سوپرایگو، ایگو، اید) مربوط می شود؛ " انتقال متقابل " به مکانیزم های روانی (مقاومت، فرافکنی، همانندسازی فرافکنانه، مهار/مهارشده) مربوط میشود؛ " انتقال متقابل " به جوانب خاصی از فرایند روانکاوی (کارکرد اثرگذار، پاسخ هیجانی، همدلی) مربوط می شود؛ " انتقال متقابل " به ماتریکس انتقال- انتقال متقابل تبادلات درون روانی و/یا بینافاعلانه یا در ارتباط با زمینه مربوط میشود . انتقال متقابل را می توان به عنوان موضوعی در نظر گرفت که از طریق آن عقاید رایج مختلف به یکدیگر نزدیک شده، " نقطه اشتراکی " در روانکاوی بسازند. نویسندگانی که پیش زمینه فرویدی کلاسیک دارند به این باور رسیده اند که روانکاو ناگزیر از بیمار اثر می پذیرد. روانکاوان حیطه روابط ابژه شروع به در نظر گرفتن انتقال متقابل، نه تنها در نتیجه فرافکنی ها و/یا جابهجایی های بیمار (انعکاس فرایندهای ناخودآگاه تنها بیمار)، بلکه به عنوان نشانگر تمایلات روانکاو کردهاند. امروزه، تمامی بخش های فرهنگ های روانکاوی، بخش های نظری و بالینی متعدد، توافق دارند که هیجانات روانکاو تحت تأثیر بیمار و همین طور خود روانکاو است که گواه بُعد غنی، چندوجهی، ضروری و انسانی کار روانکاو است.
127
Made with FlippingBook Publishing Software