بازگشت به فهرست محتوا
نظریه های روانکاوی هم، از قبیل نظریه های بیون و پیروانش، عقاید آنان درباره ی ذهن و عاطفه را وارد حوزهی نظریه های روابط کرد. آگاهی همواره از ماتریس شناختی و عاطفی بینافردی برمیخیزد. به علاوه، بینافاعلیت در نفس کار نظریه های سیاسی از قبیل نظریه های لوئی آلتوسر یا تئودور آدورنو، و دانشمندان پسامدرن مانند اسلاوی ژیژک و کریستوفر باتلر وجود دارد. مفهوم میدان، به عنوان نظریه ای با تعریفی بسیار وسیع، محور روانکاوی روابط و بینافردی است. در بیشتر تألیفات رابطه ای و بینافردی این مساله به شکلی تلویحی وجود دارد که شرایط تحلیلی بر اساس رابطه مندی تعریف شده است. روانکاو و بیمار به طور پیوسته و گریزناپذیر، خودآگاه و ناخودآگاه، با هم در تعامل هستند. این تعامل باید با آنچه آنان در حضور همدیگر و نحوه ی رفتارشان حس می کنند، شکل بگیرد. همچنین این میدان تعیین میکند که هر یک از این دو نفر، می توانند چه چیزی را، به ویژه بر حسب جنبه های عاطفی تجربه، در حضور دیگری تجربه کنند. این میدان از یک سو مجموع تمامی تأثیرات خودآگاه و ناخودآگاه است که هر یک از طرفین بر دیگری اعمال می کنند. از سوی دیگر میدان، پیامد تمامی آن تأثیرات و رابطه مندی و تجربه ای است که میان این دو و در نتیجه ی نحوه ی تعاملشان ایجاد شدهاست. پیش از آنکه نتیجه ای در میدان ایجاد شود- پیش از آنکه میدان برای تطبیق با تأثیرات ایجاد شده توسط طرفین تغییر یابد- نتیجه به بخشی از تأثیر بر لحظه ی بعد، در رابطهمندی( Relatedness ) تبدیل می شود. مانند تأثیراتی که عقب و جلو می روند، نتایج در این میدان لزوما خودآگاه نیستند. و این توالی به این شکل ادامه می یابد: هر لحظه از تأثیر در این میدان در تعامل با شخصیت های افرادی است که خود لحظات بعدی در رابطه مندی را خلق می کنند؛ و در عوض، لحظات رابطه مندی، بخشی از تأثیرات خودآگاه و ناخودآگاه روی تجربه ی هر یک از طرفین، در لحظه ی بعد است. در مورد اغلب نظریه پردازان حوزه ی بینافردی، حتی زمانی که فرمول بندی تجربه ی خودآگاه، بدون بازدارندگی دفاعی، اختلال، یا انحراف آشکار شود، مسیر این فرمول بندی در همان لحظه ی وقوع مشخص می شود، و بنابراین شکل نهایی آن تنها زمانی که به ذهن ما می رسد به وقوع می پیوندد. تا قبل از آن لحظه، آنچه مبدل به تجربهی فرمول بندی می شود، برای بسیاری از تحلیل گران نظریه ی روابط و بینافردی، تنها یک امکان بوده است. فرمولبندی تجربه ی خودآگاه، از پیش وجود ندارد؛ (یعنی) از پیش معین نبوده اما در حال نمایان شدن است. این فرایند به این شکل نیست که چیزی که تا قبل از آن در ذهن حضور داشته اکنون آشکار شده، بلکه یک فرآیند و یک فعالیت است. در اینجا می توان بُعد بینافردی، رابطه ای یا بینافاعلانه ی این تجربه را بدست آورد: تجربه ای که بتوان آن را درون جفت تحلیلی فرمول بندی کرد، تابعی است از ماهیت رابطه مندی بین این دو نفر. احتمالات مربوط به تغییر محتوای هوشیاری، توسط ماهیت میدان بینافردی که به همان اندازه متغیر است، تعیین میشود.
161
Made with FlippingBook Publishing Software