بازگشت به فهرست محتوا
میدان، ساختار رابطه مندی است که به شکلی مشترک به وجود آمده، واسطه ای اجتماعی است که نتیجهی مشارکت خودآگاه و ناخودآگاه و فصل مشترک دو فاعلیت بوده، و دربرگیرنده ی اثرات متقابل آن چیزی است که در سایر روایات متداول، از آن به عنوان ابژه درونی یاد میشود. طرفین حاضر در این میدان شاید نسبت به تأثیرات میدان روی خود هوشیار باشند یا نباشند، و این امر دست کم تا حدی به توالی پس از آن آگاهی، بستگی دارد. میدان در مقایسه با محیط یا محتوای صرف، شباهت بیشتری به مفاهیم تحلیلی یا بینافاعلیت سوم (آگدن، 1994 ؛ بنجامین، 2004 )، یا آنچه ساموئل گرسون( )2004 ناخودآگاه رابطهای می خواند، دارد. میدان نوعی از پیکربندی تأثیرات است که همواره ماهیت و شکل متغیر و خاص خود را به روش بالینی مشخص می کند. با این وجود، این واقعیت که میدان دو بینافاعلیت را به هم متصل می کند به این معنی نیست که (میدان) ترکیب جمعی ساده از تأثیرات است. بلکه، (میدان) یک مخلوق منحصر به فرد است، یک گشتالت جدید و دائما متغیر که حالت های متغیر و موجود رابطه مندی میان بیمار و روانکاو را بیان کرده و نشان می دهد. این میدان معادل با انتقال- انتقال متقابل نیست. چنانچه ایده ی انتقال- انتقال متقابل معنی دار بماند(یعنی اگر آنقدر تقلیل نیابد که به تمام رابطه ی تحلیلی اشاره کند)، باید به الگوهای رابطه مندی اطلاق شود که شبیه به ماهیت تجربه با افراد مهم در گذشته است. میدان بینافردی گسترده تر از این است. این میدان دربرگیرنده تأثیرات هر یک از طرفین از تمام عواطف پیوند، انگیزه ها و مقاصد، افکار، افکار- بدوی، رفتارهای معنی دار، استعاره ها، و فانتزی ها است، آن هنگام که دو نفر درگیر یکدیگر شدهاند. نحوه ی شکل گیری میدان در هر لحظه، برخی اندیشه های ناخواسته از تجربه را تقویت کرده و جلوی برخی دیگر را می گیرد. در عوض، می توانیم بگوییم که ترکیب و ساختار میدان توسط تعامل حالات خود شرکت کنندگان خلق می شود، و بنابراین درون جریانی پیوسته قرار دارد. میدان زمانی تغییر می کند که خویش- وضعیت ها، در ذهن هر یک از طرفین تغییر مسیر یافته همانگونه که معمولا در پاسخ متقابل به خویش- وضعیت های طرف دیگر اتفاق می افتد(برومبرگ، .)2011 ،2006 ،1998 میدان بینافردی به عنوان یک مفهوم و نه یک تجربه باقی میماند . در بیشترحوزه های نزدیک به تجربه، تغییر در میدان عبارت است از تغییر در فرصت های رابطهمندی- یعنی، تغییر در نوع رابطه مندی که تسهیل و یا بازداشته می شود. ما به ندرت میدان را " می شناسیم " . در بیشتر قسمت ها، توجه به میدان تنها بواسطه ی درک حس یا احساس ناشی از تأثیرات آن ممکن است. اشاره صریح به میدان معمولا مستلزم تلاش خودآگاهانه است، تلاشی که افراد اندکی در کنار روان درمانی و روانکاوی و به همراه علائق حرفه ای خود، دلیلی برای هزینه کردن در این زمینه دارند؛ و موقعیت ها و جنبه های متعددی از میدان وجود دارد که حتی امکان چنین بازتابی را نمی دهد. در
162
Made with FlippingBook Publishing Software