بازگشت به فهرست محتوا
دنیل لاگاش بر این عقیده بود که روانکاوی جایی درون روانشناسی بعنوان یک میدان واحد دارد. گرچه تصدیق می کند که فاعلیت و بینافاعلیت مفاهیمی روانکاوانه نیستند و بر جنبه های بینافاعلانه در شرایط بالینی تأکید دارد، فاعلیت و بینافاعلیت را به عنوان مفاهیمی بنیادین می داند که طبق آن، بازتاب اولیه ی در روانشناسی ضروری بوده و روانشناسان می توانند در بسط و گسترش بعدی آن سهیم باشند(لاگاش ، . )1961 ژاک لکان نسبت به رابطه ی میان روانکاوی و روانشناسی دیدگاه بسیار متفاوتی داشت: او این دو شاخه را تطبیق ناپذیر می دانست. او مخالف رهیافت پدیدارشناختی بینافاعیت بوده و استدلال می کرد که چنین دیدگاهی صرفا رابطه با دیگری مشابه را توصیف می کند: این رهیافت در سطح تخیل باقی مانده و دیگرانِگی بنیادین ناخودآگاه را خنثی می کند. از نظر لکان سوژه مفهوم اصلی بود، و نه فاعلیت: سوژه ی ناخودآگاه پیش از زبان وجود دارد. سوژه تحت حاکمیت نظام نمادین است، ترتیبی که فرد سعی می کند از طریق صورتبندی های خیالی ایگو، که فاعلیت هم در میان آنهاست، از آن فرار کند. از نظر لکان واژه ی ناخودآگاه، ایده ای است که به چگونگی مفهوم پردازی سوژه مربوط می شود. از این رو تمام طرح او مطالعهی سوژه ی ناخودآگاه است. گرچه تعریف لکان از سوژه شاید مبنای عدم پذیرش روش های رابطه مندی در مورد بینافاعیت در عصر حاضر نباشد، با این حال بیشتر استدلال ها در مخالفت با آن حول این واقعیت می چرخند که کشف ناخودآگاه توسط فروید موجب اختلالی کلی در مفهوم فاعلیت شد. چنین روشی بدگمانی نسبت به دیدگاه پدیدارشناختی را در روانکاوی آشکار میکند. 1-۲-۲-3 . شرح فراروانشناسانه از بینافاعلیت: تئوری عمومی لاپلانش در مورد اغواگرای ژان لاپلانش با تأکید بر پیام های ابهام آمیزی که بخشی از آن ورای زبان شکل گرفته و پیش از آنکه نوزاد قابلیت درک آنها را پیدا کند از مادر به او منتقل می شود، نظریه لکان در مورد " تروماتیک واقعی " را به شکلی واضح تر به قلمرو بینافاعلیت گسترش داد. هسته ی معماگونه در برابر تبیین نهایی مقاومت کرده و تنها میتوان به شکلی نامتناهی در سراسر زندگی ترجمه و بازترجمه شود. در اینجا رابطه روانکاو- بیمار اساسا نامتقارن و شبیه عدم تقارن اولیه ای است که بیمار در نوزادی تجربه می کند. لاپلانش با جایگزین کردن ایدهی واپس زنی فروید با ایده ی ترجمه(لاپلانش 2011 )، مسیر را برای توضیح بینافاعلانه ی شکل گیری ناخودآگاه باز کرد. در تعاملات طبیعی بین بالغ و کودک، بالغ به دلیل داشتن ناخودآگاه بالغ، پیام های معماگونه را ارسال می کند. کودک این پیام ها را تا جایی که بتواند ترجمه می کند. آنچه که در این ترجمه از از دست می رود، ناخودآگاه کودک را می سازد.
181
Made with FlippingBook Publishing Software