بازگشت به فهرست محتوا
1-3-۲-3 . روابط ابژه، تعاملات و بیناروانی موریس بوو ، نویسنده ی برجسته فرانسوی، هم زمان با یاکوبسن روی نظریه ی روابط ابژه، اما با روشی متفاوت، کار کرد. این خط فکری منجر به پژوهش هایی در مورد پویایی انتقال- انتقال متقابل درون جلسه، منجر شد و میشل د. موزان /1978( 1994 ) توهم و تفکر متناقض را چیزی توصیف کرد که طی جلسه در روانکاو تولید می شود و از بیمار و روانکاو می آید و در ذهن روانکاو شکل می گیرد، ارتباطی از ناخودآگاه به ناخودآگاه. این تعریفی بود از وجود بینافاعلیت، بخشی از دو شخصیت اصلی که در جلسه هستند. در سطحی دیگر، نویسندگان دیگر تعاملات میان بیمار و روانکاو را، همواره با دغدغه ی ناخودآگاه و رانه ها در ذهن، مطالعه کردند. رنه کائِس 1976( ) با مطالعه ی عملکرد گروهی، نقش بینافاعیت و خلق یک موجود جدید درون یک گروه را معرفی می کند؛ مفهوم دستگاه روانی گروهی ( l’appareil psychique groupal .) پائول- کلاد راکامیر ( 1992 ) با بررسی افرادی که عمدتا روانپریش و مبتلا به اسکیزوفرنی بودند، از ابتدای دهه شصت، ارتباط ها، تعاملات و نقش های درون یک خانواده ی روانپریش یا درون موسسات را توصیف میکند. سرگ لبوویچی 1994 ( ) مفهوم بازاجرا( Enactment ) را در فرانسه وارد کرد، از نظر او به بازی گرفتن “mise en jeu” که تکرار عمل بینافردی درون جلسه میان روانکاو و جفت مادر و کودک است، از اثر متقابل مربوط به انتقال و انتقال متقابل ناشی می شود. کار روانکاوان فرانسوی زبان بلژیکی، نیکل کارلز، ماری فرنس دیسپاو، ژاکلین گادفرند-هابر، ماریس هابر 2002( ) درباره نقش فضای بیناروانی و دریافت جنبش های انتقال و انتقال متقابل، در تغییرات درون روانی بیمار بود. آنها تجربه عمل مشترک " l’expérience agie partagée " را مدنظر قرار داده و روی مرزهای میان درون روانی و بیناروانی کار کردند. برنارد بروست 2006 ( ) که ترجیح می دهد به جای بینافاعلیت از بیناروانی صحبت کند، که از نظر او بیش از حد پدیدارشناسانه است، با توجه به قلمرو بیناروانی ایده ی مکاننگاری سوم(بالا را ببینید) را معرفی می کند که فراروانشناسی پیوندهاست، و فرافکنی ها و شکاف ها در آن رخ میدهد و مساله ی مرزها در آن برجسته میشود. این مسیر فکری و زبانشناسی ورای تحلیل قدرتمند فرانسوی است، گرچه گاهی اوقات کمی متفاوت به کار می رود. در کار اخیر استفانو بلونینی 2016( )، مفهوم بیناروانی به عنوان " سطح پیش- فاعلیت، عملکردی است که در آن دو نفر می توانند از طریق استفاده از همانندسازی های فرافکن تبادلی و طبیعی، محتوای درونی را مبادله کنند " (بلونینی 2016 ص 110 ). به عنوان یک بعد بسط یافته ی روانی، منعکس کننده تأثیر دوجانبه ی دو ذهن
188
Made with FlippingBook Publishing Software