ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ
اﺿﻄﺮابآور ﺑﺮاي ﺗﻐﯿﯿﺮ و ﻗﺼﺪ ﺗﻮأمﺑﺎ ﺗﻌﺎرض ﺑﺮاي ﺧﺮابﮐﺮدن رﺷﺪ، ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺮﺳﺶﻫﺎي ﻣﺸﺎﺑﻬﯽ را درﺑﺎرهي ﺣﻀﻮر ﭼﻨﯿﻦ ﺗﺮسﻫﺎ و ﺗﻌﺎرضﻫﺎﯾﯽ در اﻧﺘﻘﺎل ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﯿﻞﮔﺮ ﭘﺮﺳﯿﺪ . ﺗﺤﻠﯿﻞ ِ ﮔﺮان ارﺗﺒﺎﻃﯽ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﺑﺴﯿﺎر زﯾﺎدي ﺑﺮ ِ اﺑﺰار اﻧﺘﻘﺎل ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ دارﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﻀﺎي ﺗﺤﻠﯿﻞﮔﺮ در ﺟﻠﺴﺎت ﺑﯿﻤﺎر وﻗﻔﻪ اﯾﺠﺎد و / ﯾﺎ آن را ﺗﺴﻬﯿﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . ﺑﺎ ﺑﺮرﺳﯽ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎي ﻧﻈﺮﯾﻪ ي ارﺗﺒﺎﻃﯽ و ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎه ﯾﺎ ﮐﺎرﮐﺮد ﺗﻌﺎرض در اﯾﻦ آﺛﺎر، ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﯿﻢ اﺻﻄﻼح ﺷﻨﺎﺳﯽﻫﺎي و دﻏﺪﻏﻪﻫﺎي ﻣﻔﻬﻮﻣﯽ دﯾﮕﺮ، اي ﺑﺴﺎ ﻓﻀﺎي ﻧﻈﺮياي را ﭘﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ و ﻣﯽ ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺗﻌﺎرض در آﻧﻬﺎ ﭘﺪﯾﺪار ﺷﻮد . ﻣﺜﻼ داﯾﻤﻦ (2003) و ﻫﺎﻓﻤﻦ (1998) ، اﺻﻄﻼح دﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ را ﺗﺮﺟﯿﺢ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ . ﻫﺮدوي اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﺶﻫﺎي ﻓﻌﺎﻟﯽ ) ﺛﻤﺮﺑﺨﺶ ( ﻋﻼﻗﻤﻨﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺷﺮاﯾﻂ ﺧﺎص ﺗﻨﺎﻗﺾ، ً ﻋﻤﺪﺗﺎ ﻣﯿﺎن ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮔﺮ و آﻧﺎﻟﯿﺰاﻧﺖ، اﻣﺎ ً دروﻧﺎ در ﻫﺮﯾﮏ از دو ﻃﺮف ﻧﯿﺰ، آﺷﮑﺎر ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ . ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺄﮐﯿﺪ ﮐﺮد ﮐﻪ ﺗﻨﺎﻗﺾ ً ﺻﺮﻓﺎ و ﺑﻪ ﺳﺎدﮔﯽ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﯾﺎ ﺗﻔﺎوت ﻧﯿﺴﺖ؛ ﺑﻠﮑﻪ، ﺗﻌﺎرضﻫﺎي درون رواﻧﯽ ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﺧﻼل ﺑﺮﻫﻢﮐﻨﺶﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن، ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﻪ ﮐﺎر ﺑﯿﻔﺘﻨﺪ و ﮔﺴﺘﺮش ﯾﺎﺑﻨﺪ، و ﺑﺮ ﻋﮑﺲ . ﺗﻌﺎرضﻫﺎي درون رواﻧﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺗﻌﺎرضﻫﺎي ﺑﯿﺮوﻧﯽاي را ﺑﻪ وﺟﻮد ﺑﯿﺎورﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺤﻮي ﺑﯿﻨﺎﻓﺮدي، در ﺑﯿﺮون ﺳﺮ ﺑﺮ ﻣﯽ آورﻧﺪ . از ﻧﻈﺮ ﻫﺎﻓﻤﻦ (1998 ) ، ﻣﻨﺸﺄ ﺑﻨﯿﺎدﯾﻦ ﺗﻌﺎرض ﻧﻪ ﺳﮑﺲ اﺳﺖ ﻧﻪ ﺧﺸﻢ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ راﺑﻄﻪي ً ﻋﻤﯿﻘﺎ ﺗﻌﺎرضآﻣﯿﺰ ﺑﺎ اﺧﻼق اﺳﺖ . ﺑﺎ اﯾﻦ ﺣﺎل، در ﺗﺸﺎﺑﻬﯽ ﺑﺤﺚ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰ، ﺗﻌﺎرض - ﮐﻪ در آﻏﺎز ﺑﺮاي ﺗﺤﻠﯿﻞ ﮔﺮ دروﻧﯽ اﺳﺖ - ﻣﯿﺎن » ﮐﺎرﮐﺮدن ﺑﻪ وﺳﯿﻠﻪي ﮐﺘﺎب « و ِ ﮐﺎرﮐﺮدن ﺧﻮداﻧﮕﯿﺨﺘﻪ، ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻣﯽﺷﻮد ﺑﺎ ﺗﻌﺎرضﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﻮدك ﻣﯿﺎن رﻗﺎﺑﺖ ادﯾﭙﺎل و اﺑﮋه ي ﻋﺸﻖ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ . اﯾﻦ ﻗﯿﺎس ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺗﺤﻠﯿﻞﮔﺮ ﺗﺎ ﭼﻪ اﻧﺪازه ﺑﻪ ﻧﺤﻮي اﺟﺘﻨﺎب ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻪ ﻣﺮﮐﺰﯾﺖ ﻧﮕﺎه ﺳﮑﺲ و ﺧﺸﻢ درﺑﺎرهي ﺗﻌﺎرض ﺑﺪﻫﮑﺎر اﺳﺖ، ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺗﻌﺎرضﻫﺎ در وﺿﻌﯿﺖﻫﺎي درﺣﺎِلﺗﻐﯿﯿﺮ ﻋﻮاﻃﻒ ) اﺳﭙﺰاﻧﻮ (1998 ، ﻓﻀﺎي ﺑﯿﻨﺎﺳﻮژﮔﯽ ) ﺑﻨﺠﺎﻣﯿﻦ 1995 ، (1998 ﯾﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎي ارﺗﺒﺎﻃﯽ ) دِﯾﻮﯾﺲ 1998 ، (2001 ﺑﯿﺮون ﻣﯽ رﯾﺰﻧﺪ و ﻃﻐﯿﺎن ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ . ﺑﻨﺠﺎﻣﯿﻦ (1998) ، در دﻓﺎع از ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺳﯿﺎل و ﺑﯽﺛﺒﺎت ﺑﻪ اﻣﺮ ﺑﯿﻨﺎﻓﺮدي و درونرواﻧﯽ، ﺳﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ اﻧﮕﯿﺰش در درون آن، ﻫﻢ در ﺳﻄﺤﯽ ﺑﯿﻨﺎﻓﺮدي و ﻫﻢ در ﺧﺪﻣﺖ ارﺗﺒﺎط و ﻧﯿﺎزﻫﺎي ﺧﻮدﺷﯿﻔﺘﻪوار وﺟﻮد دارد . اﮔﺮ در اﯾﻨﺠﺎ ﯾﮏ ﻧﻈﺮﯾﻪي دووﺟﻬﯽ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻈﺮﯾﻪي ارﺗﺒﺎﻃﯽ اﺑﮋه / ارﺗﺒﺎﻃﯽ اﺳﺖ . ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺑﺮاي اﺳﺘﻔﺎده از اﺻﻄﻼﺣﯽ ﻣﺜﻞ دﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ ﭼﯿﺰي ﺑﯿﺶ از ﺳﺨﻦﭘﺮدازي و ﺑﺎزي واژﮔﺎﻧﯽ اﺳﺖ . از ﻧﻈﺮ ﻫﺎﻓﻤﻦ و داﯾﻤﻦ، دﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ، ﺟﻨﺒﻪﻫﺎي ﺗﻌﺎﻣﻠﯽ، ﻓﻌﺎل و دﯾﺎﻟﻮﮔﯽ در ﺧﺼﻮص وﯾﮋﮔﯽ ﻣﺘﻐﯿﺮ و ﺑﯽﺛﺒﺎت ﺗﺠﺮﺑﻪي ﺗﻌﺎرضآﻣﯿﺰ را ﺑﻪ ﭼﻨﮓ ﻣﯽآورد . دﯾﺎﻟﮑﺘﯿﮏ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ از دﯾﺎﻟﻮگ را از ﻣﯿﺎن ﺑﺪﯾﻞﻫﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﻧﻬﺪ ؛ ﻣﻌﻨﺎﯾﯽ ﮐﻪ درﺑﺮدارﻧﺪه ي ﻓﻬﺮﺳﺖ ﺻﺪاﻫﺎي ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ، اﻋﻢ از ﺻﺪاﻫﺎي ﮐﻮرال، ﻫﺎرﻣﻮﻧﯿﮏ، ﻏﯿﺮﺗﻮﻧﺎل، ﯾﺎ ﺻﺪاﻫﺎﯾﯽ از ﻧﻮع ﭘﺮﺳﺶوﭘﺎﺳﺦ اﺳﺖ . ﻧﺰد داﯾﻤﻦ، ﺻﻮرت و ﮐﺎرﮐﺮد زﻧﺪﮔﯽ ﺗﻌﺎرضآﻣﯿﺰ در ﻗﻠﻤﺮو ﺳﺎﺣﺖ رواﻧﯽ ﺟﻨﺴﯽ، ﻣﺆﯾﺪ ﺑﺎروري، ﺷﮕﻔﺘﯽ، اﻓﺮاط و ﺳﺨﺘﯽ ﺗﻘﻠﯿﻞ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ اﺳﺖ . از ﺳﻮي دﯾﮕﺮ، ﺗﻌﺎرض در ﮐﺘﺎب اﺳﺘﺮن (1997) ﺗﺎ ﺣﺪ ﻣﺴﺌﻠﻪاي ﭘﯿﺶﭘﺎ اﻓﺘﺎده و ﺟﺎﻧﺒﯽ ﺗﻨﺰل ﯾﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ . ﻧﻮﯾﺴﻨﺪه در اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺗﻮﺿﯿﺢ ﻣﯽ دﻫﺪ ﮐﻪ ﻋﺪم اﺳﺘﻔﺎدهي ﺻﺮﯾﺢ از ﺗﻌﺎرض ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪهي اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ اﺻﻄﻼح
52
Made with FlippingBook Publishing Software