46
Meritum 2 ( 81 ) 2026 Mazowiecki Kwartalnik Edukacyjny
EWA DROBEK
Jestem ogromnie wdzięczna za wszystkie spotkania, rozmowy i przyjaźnie, które przyniosło mi Global Teacher Prize. Nie ozna- cza to jednak, że było łatwo. Wręcz przeciwnie. Wielokrotnie konkurs wyciągał mnie daleko poza strefę komfortu. Wymagał wystąpień publicznych, rozmów z mediami, podróży, spotkań z ludźmi, których wcześniej zna- łam jedynie z telewizji lub gazet. Wymagał opowiadania o swojej pracy, co dla nauczyciela czę- sto jest znacznie trudniejsze niż sama praca. Bywały chwile zmę- czenia, niepewności i zwątpienia. Bywały momenty, kiedy zastana- wiałam się, czy na pewno jestem we właściwym miejscu. Ale dziś wiem, że było warto. Bo każde z tych doświadczeń otwierało kolejne drzwi. Pozwalało spoj-
Fotografia 3. Podczas gali Nauczyciel Roku i 10 jubileuszowego koncertu projektu „Żmichowska śpiewa” Źródło: zasoby własne
rzeć szerzej. Zrozumieć więcej. Stać się lepszym nauczycielem i bardziej uważnym człowiekiem.
ludzi, którzy każdego dnia wykonują swoją pracę z pasją, zaangażowaniem i poczuciem misji. Ludzi, którzy często działają po cichu, nie oczekując roz- głosu. Myślę dziś, że największym paradoksem tej historii jest fakt, że przez całe życie próbowałam budować wspólnotę wokół siebie, a największą nagrodą okazało się otrzymanie znacznie większej wspólnoty niż mogłam sobie wyobrazić. Moja szkolna wspólnota nagle poszerzyła się o wspólnotę światową. Poznałam nauczycieli z nie- mal każdego kontynentu. Ludzi, którzy pracowali z dziećmi w obozach dla uchodźców. Nauczycieli docierających łodziami do uczniów mieszkających na odległych wyspach. Edukatorów uczących dzieci w regionach dotkniętych wojną, głodem czy kata- strofami naturalnymi. Każdy z nich miał swoją histo- rię. Każdy z nich zmieniał świat. I każdy robił to za- czynając od jednego dziecka. To właśnie oni nauczyli mnie, że wielka zmiana zawsze zaczyna się lokalnie. W jednej klasie. W jednej szkole. W jednej relacji.
Kiedy więc ktoś pyta mnie dzisiaj, co było naj- większą nagrodą w tej niezwykłej przygodzie, nie odpowiadam: rozpoznawalność, media czy prestiż. Największą nagrodą byli ludzie. Ludzie, których spot- kałam po drodze. Ludzie, którzy uwierzyli w moją pracę. Ludzie, którzy pokazali mi, że edukacja jest najpiękniejszą formą budowania świata. I za to po- zostanę wdzięczna do końca życia.
HODOWCA OGNISTYCH PTAKÓW
Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat . Janusz Korczak
Kiedy kończę pisać ten tekst, wracam myślami do ludzi, od których wszystko się zaczęło. Do moich dziadków. To oni jako pierwsi czytali mi Korczaka. To oni nauczyli mnie patrzeć na człowieka z sza- cunkiem. To oni pokazali mi, że prawdziwa wielkość człowieka nie mierzy się stanowiskiem, pieniędzmi
Made with FlippingBook - Online Brochure Maker